This Journey Made Me Realise Just How Small Thailand Really Is.

การเดินทางรอบนี้ ทำให้ผมรู้ว่า ประเทศไทยเราเล็กนิดเดียว!!
การขับขี่รถออกมานอกประเทศ ข้ามประเทศ กับระยะทางหลายพันกิโลเมตร มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างออกไป
ส่วนตัวผมได้มีโอกาสขี่รถมาหลายที่ หลายประเทศทั่วโลก บินไปแล้วก็ว้าวกับวิวของเส้นทาง ณ จุดๆ นั้น
แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป…
มันคือการเดินทางและไล่ระดับ เริ่มที่ประเทศไทย - ลาว - จีน - ทิเบต สู่ปลายทางที่ Everest Base Camp
แล้วมันต่างกับการบินไปขี่ที่ปลายทางอย่างไร ทั้งๆ ที่หลายประเทศที่เคยไปขี่นั้นไกลกว่าเส้นทางนี้มาก
ครั้งนี้มันได้เห็นวิวที่แตกต่างไปเรื่อยๆ
จากไทย ลาว ที่เป็นประเทศร้อนชื้น ต้นไม้ใบหญ้าเขียว เป็นวิวที่คุ้นเคย เพราะเคยผ่านและได้เห็นมาทั้งชีวิต ถนนที่พัง มีหลุมมีบ่อ ในสไตล์บ้านเราและประเทศบ้านใกล้เรือนเคียง
พอข้ามมาประเทศจีน ได้ขี่รถสัมผัสลมหนาวที่กำลังดี กำลังสบาย ได้ขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นทางด่วน ถนนหนทางที่ดีมากๆ
ได้เห็นวิวมุมสูงที่ทางด่วนลัดเลาะตามไหล่เขา หรือทะลุอุโมงค์ วิวเขาสีเขียวคล้ายบ้านเรา แต่ภูเขาใหญ่กว่ามากๆ
มีความสุขกับการได้ดูวิวระหว่างการเดินทาง มองได้ไกลสุดสายตา โดยที่ไม่ต้องมองใกล้เพราะระแวงหลุมหรือบ่อ
ได้ขี่แซงซ้ายอย่างมั่นใจ เพราะรถช้าจะชิดขวาให้เรา (รถยนต์ตั้งแต่ลาวมา จะเป็นรถพวงมาลัยอยู่ซ้าย)
ได้บิดหมดปลอก คันเร่ง 100% ระยะทางวันละ 4-5 ร้อยกิโลเมตร จนคันที่ขี่ตามหลัง เวลาขี่เข้าอุโมงค์มืด จะเห็นไส้ท่อไอเสียของคันข้างหน้าเป็นสีแดง จากการแช่คันเร่ง 100% มาเป็นเวลานาน ร้อยๆ กิโลเมตร
⸻
สิ้นสุดทางด่วน พอเข้าเขตยูนนานของจีน ที่แชงกรีล่า เป็นเมืองบนพื้นที่สูง อากาศเบาบาง ทำให้เราเริ่มมีอาการมึน เพราะร่างกายได้รับออกซิเจนไม่เพียงพอ
แล้วก็เปลี่ยนมาใช้เส้นทาง Local Road กับวิวที่แตกต่าง อากาศเริ่มเย็น (มาก)
ต้องใส่ไส้ของชุดขี่มอเตอร์ไซค์ Alpinestars แบบเต็มระบบ (ปกติขี่ที่ไทย ไส้อินเนอร์ของชุดเราต้องถอดออก เพราะบ้านเราเป็นเมืองร้อน)
วิวต้นไม้ใบหญ้าเริ่มเปลี่ยนสีแบบสไตล์เมืองกึ่งหนาว (กลางวันร้อน กลางคืนหนาว) เป็นวิวแปลกใหม่ในแบบที่เราไม่เคยเห็นในไทย
ได้เห็นวิวทุ่งกว้าง (มาก) ภูเขาที่ใหญ่ (มาก) วิวภูเขาที่ว่าใหญ่ในไทยดูเล็กไปเลย
ได้เห็นวิถีชีวิตชาวบ้าน เอาวัว เอาแพะ เอาจามรี มาเดินเล่นบนถนน (เราผู้ขับขี่ก็ต้องคอยหลบและระวัง )
⸻
จนกระทั่งข้ามมาฝั่งทิเบต เป็นอะไรที่ผมรู้สึกตื่นเต้นกับเส้นทางมาก เพราะวิวในเส้นทางแต่ละวันมันแปลกใหม่ไม่ซ้ำกันเลย
ได้เห็นสีสันของต้นไม้เมืองหนาวที่เหลืองสดใส เหลืองทั้งเขา จนทำให้ภูเขาทั้งลูก (ที่ใหญ่มาก) เป็นดั่งภูเขาทองคำ
ขี่ต่อมาสักพัก ได้เจอภูเขาหิมะ ได้ผ่านเส้นทางที่มีหิมะ เป็นวิวที่สวยงามมาก
เพราะพื้นที่ถนนด้านล่างที่เราขี่เป็นต้นไม้ ดูสดใสสวยงาม แต่เขาด้านบนเป็นหิมะ มุมมองที่เราเห็นในแต่ละวินาที ให้ความรู้สึก Contrast กันสุดๆ
ขี่ผ่านมาเรื่อยๆ เจอภูเขาทะเลทราย ถ้าดูในภาพให้ความรู้สึกร้อนแห้งแล้ง แต่การที่เราได้ขี่มอเตอร์ไซค์ตรงนั้น พวกผมหนาวมาก
ถ้าไม่มาเองจะไม่มีวันเข้าใจเลย สัญญาณจากตารับภาพให้ความรู้สึกร้อน แต่ขี่ไปขนลุกไปเพราะความหนาว
⸻
อุปสรรคที่น่ากลัวที่สุดของการเดินทางครั้งนี้ ไม่ใช่ระยะทาง ไม่ใช่ความหนาวเย็น แต่คือการที่เราต้องอยู่และขับขี่บนพื้นที่สูงระดับ 3,000-5,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล
บนพื้นที่ที่อากาศเบาบาง ที่ร่างกายพยายามจะปรับตัวสู้กับมัน
ผมเคยไปเที่ยวฮอกไกโด เจออุณหภูมิ -10 องศา ซึ่งมันหนาวมาก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกหนาวจนทนไม่ไหว
แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป…
ความหนาวที่ 1-2 องศา ก็ทำให้พวกเราทนแทบไม่ไหวได้ เพราะอากาศที่เบาบาง ทำให้ร่างกายเราพร่องออกซิเจน บวกกับความหนาว ทำให้ร่างกายอยู่ในโหมด “ตื่นตัว” (ระบบประสาทซิมพาเทติกทำงานมากขึ้น) แม้กระทั่งตอนนอน
ทุกคืนที่หัวถึงหมอน ผมหลับทันที เหมือนถอดปลั๊ก แต่นอนได้ 3-4 ชั่วโมงก็ตื่นเอง เพราะร่างกายพักผ่อนได้ไม่เต็มที่ จากการที่ต้องพยายามปรับตัวสู้กับสภาวะพร่องออกซิเจนและความหนาว
ปกติผมอยู่ไทย ตอนนอน Resting Heart Rate (RHR การเต้นของหัวใจขณะพักผ่อน) ของผมจะอยู่ที่ 45 บวก/ลบ
แต่พอมาอยู่ที่ความสูงระดับ 3,000 เมตรขึ้นไป RHR ของผมขึ้นไปที่ 65 บวกๆ เลย
การพักผ่อนที่ไม่เต็มที่ กับสภาวะที่ร่างกายพยายามจะปรับตัว ทำให้ทุกก้าวเดิน ทุกระยะทางการขับขี่ เรามีความรู้สึกตลอดว่า ทำไมมันรู้สึกยากกว่าปกติและหนักหนาเหลือเกิน
ช่วงที่ต้องขับขี่ผ่านระดับความสูง 5,xxx เมตร เราจะมีอาการง่วง อยากจะวูบหลับ จนต้องเปิดชิลด์หมวกกันน็อกขับขี่ เพื่อรับลมเย็นให้รู้สึกตื่นตัวมากขึ้น ยอมทนต่อลมหนาวที่เข้าหน้าเข้าตา
⸻
จนกระทั่งเดินทางต่อไปจน 300 กิโลเมตรสุดท้าย เกือบถึง Everest Base Camp
วิวภาพจำที่ผ่านมาเหมือนถูก Reset เพราะการเดินทางที่ผ่านมา เป็นเส้นทางที่ขึ้นๆ ลงๆ ไปๆ มาๆ ในระดับ 3,000-5,000 เมตร ตามแนวภูเขาแต่ละลูก
แต่โซนนี้มันเป็นพื้นที่ราบที่อยู่บนระดับความสูง 4,000 เมตร
ภูเขาที่เห็นจะเป็นภูเขาหินสีดำ ที่ไม่มีต้นไม้ใบหญ้า ไม่มีหิมะ มีแต่ธารน้ำเล็กๆ ที่ไหลมาจากยอดเขา
เป็นภาพที่ดูร้อนมาก แต่ขี่มอเตอร์ไซค์ในบริเวณนั้น มันรู้สึกหนาวจนแทบจะขาดใจ
จนกระทั่ง 100 กิโลเมตรสุดท้าย พวกเราเห็นยอดเขา Everest แล้ว
ครั้งแรกที่ได้เห็นเขา Everest รู้สึกเหมือนน้ำตาอยากจะไหล
ทั้งๆ ที่การขับขี่ที่ผ่านมา ทั้งน้ำมูกและน้ำตาไหลออกมาตลอดเพราะความหนาวเย็น เลยแยกไม่ออกว่าน้ำตาในขณะนั้น มันใช่น้ำตาแห่งความปลื้มปีติยินดีหรือเปล่า
แต่มันมีความรู้สึกในใจบางอย่าง รู้สึกดีมาก
เสียงในหัวมันดังออกมาตลอด
“เรามาถึงแล้วโว้ย กูทำได้แล้ว!!!”
รู้สึกได้ถึงความสุขและความตื่นเต้น เหมือน “โดพามีน” (สารสื่อประสาทที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกได้รับรางวัลและแรงจูงใจ) หลั่งออกมา จนหุบยิ้มไม่ได้
แล้วเราก็ไปถึง Everest Base Camp
ใช้เวลา 11 วันแห่งการเดินทาง จากไทยมาถึง
เป็นการเดินทางที่ครั้งหนึ่งในชีวิต จะไม่มีวันลืมเลย….
เตรียมรับชมคลิปเร็วๆ นี้ครับ….
————
เราไปด้วยรถ #Zontes368G
ต้นทางจากไทย เพื่อ #RoadToEverest
ชุดที่เราใส่ตลอดการเดินทาง #AlpinestarsThailand
ยางที่ผมใช้ #BridgestoneMotoThailand
กรองอากาศที่ใช้ตลอดการเดินทาง #SprintFilter
อุปกรณ์สื่อสารตลอดการเดินทาง #Cardo
โช้คหลัง #ProfenderThailand
จอนำทาง #HFK
หมวกกันน็อค #Nolan
#BuiltForBeyond

------------------------------------

This Journey Made Me Realise Just How Small Thailand Really Is.
Riding a motorcycle beyond our own borders, crossing multiple countries and covering thousands of kilometres, is an entirely different experience.
Personally, I've been fortunate enough to ride in many places and countries around the world. Usually, I would fly to a destination, get on a motorcycle, and be amazed by the scenery along that particular route.
But this journey was different...
This time, it was about travelling across countries and gradually climbing in altitude, starting in Thailand – Laos – China – Tibet, all the way to our final destination at Everest Base Camp.
So, what makes this journey different from simply flying to a destination and riding there, even though I've visited places much farther away than this route?
This time, I got to witness the scenery constantly changing as we travelled.
From Thailand to Laos, we rode through tropical landscapes filled with lush green trees and vegetation. These were familiar surroundings, the kind of scenery I've grown up seeing throughout my life.
Even the rough roads, potholes, and damaged surfaces felt familiar, very much like the roads back home and in neighbouring countries.
Then we crossed into China.
The weather became pleasantly cool, making riding extremely comfortable. We were able to experience riding motorcycles on highways, with exceptionally well-maintained roads.
We saw elevated highways winding along mountain slopes and disappearing into tunnels. The mountains were covered in greenery, much like those back home, but on a completely different scale. They were absolutely enormous!
I genuinely enjoyed being able to take in the scenery along the way, looking as far as the eye could see without constantly having to watch the road for potholes and damaged surfaces.
We could confidently overtake on the left, as slower vehicles would move over to the right to let us pass. (Since Laos, the cars we've encountered have been left-hand drive.)
We could also keep the throttle wide open, running at 100% for long stretches, covering 400–500 km every day.

At times, when entering dark tunnels, we could actually see the exhaust pipes of the motorcycles ahead glowing red from the sustained full-throttle riding over hundreds of kilometres.

The highways eventually came to an end as we entered Yunnan Province, reaching Shangri-La, a high-altitude city where the air became noticeably thinner.
We began experiencing dizziness as our bodies struggled to get enough oxygen.
From there, we switched to local roads, with completely different scenery and increasingly colder temperatures.
It was time to put the full thermal liners back into our Alpinestars riding gear. (Normally, when riding in Thailand, we have to remove the inner liners because our climate is simply too hot.)
The colours of the trees and vegetation also began to change, taking on the characteristics of a temperate climate, where daytime temperatures can be warm while nights become cold.
It was an entirely new landscape, unlike anything we are used to seeing in Thailand.
We encountered vast open plains and enormous mountains. Mountains that would look huge back home suddenly seemed small in comparison.
We also got to witness the everyday lives of local communities, with cows, goats, and even yaks casually wandering along the roads.
And of course, we riders had to keep our eyes open and carefully avoid them!

Crossing into Tibet was one of the most exciting parts of the journey for me.
Every day brought something new. The scenery was constantly changing, and no two days felt the same.
We encountered the brilliant golden colours of autumn foliage, with entire mountainsides covered in bright yellow leaves. Some mountains were so enormous that they looked like giant mountains of gold.
A little further along, we encountered snow-capped mountains and roads covered in snow. The scenery was absolutely breathtaking.
What made it particularly spectacular was the contrast. Down at road level, where we were riding, the trees and vegetation were still green and vibrant, while the mountains above us were covered in snow.
The contrast between these two landscapes, visible at almost every moment, was extraordinary.
As we continued, we eventually came across desert-like mountains. Looking at photographs, the landscape appeared hot, dry, and incredibly arid.
But riding through it in person?
We were absolutely freezing! 
It's something you would never truly understand unless you experienced it yourself. Your eyes tell you that you're looking at a hot, dry landscape, yet your body is shivering from the cold as you ride through it.

The most intimidating challenge of this journey wasn't the distance, nor was it the freezing weather.
It was having to live and ride at altitudes of 3,000–5,000 metres above sea level, where the air is thin and our bodies are constantly struggling to adapt.
I've travelled to Hokkaido before and experienced temperatures as low as -10°C. It was extremely cold, of course, but it never felt unbearable.
This time was completely different...
Even temperatures of just 1–2°C became almost unbearable.
The reduced oxygen availability at high altitudes, combined with the cold, put our bodies under considerable stress. Our bodies were constantly trying to adapt, keeping us in a heightened state of alertness, with increased sympathetic nervous system activity, even while sleeping.
Every night, the moment my head touched the pillow, I would fall asleep almost instantly, as if someone had pulled the plug.
But after just 3–4 hours, I would wake up naturally.
It felt as though my body simply couldn't get enough quality rest because it was constantly working to cope with the lack of oxygen and the extreme cold.
Back in Thailand, my normal Resting Heart Rate (RHR) is around 45 bpm, give or take.
But once we reached altitudes above 3,000 metres, my RHR climbed to over 65 bpm.
The combination of poor sleep and the constant physical effort required to adapt made everything feel significantly harder than usual.
Even simple things, like walking a short distance or riding the motorcycle, suddenly felt exhausting.
When we had to ride through areas above 5,000 metres, we sometimes became extremely drowsy, almost struggling to keep our eyes open.
At times, I had to open my helmet visor while riding to let the cold air hit my face and help me stay alert, even though it meant enduring the freezing wind directly against my face and eyes.

As we continued towards our destination, the final 300 kilometres brought another dramatic change in scenery.
Everything I had come to associate with the journey seemed to be reset.
Until this point, we had been riding up and down through mountain ranges, constantly moving between elevations of 3,000 and 5,000 metres.
But this region was different.
We entered a vast plateau sitting at approximately 4,000 metres above sea level.
The mountains were now dark, almost black, and rocky. There were no trees, no grass, and no snow. The only signs of water were small streams flowing down from the mountain peaks.
Looking at the landscape, it appeared incredibly hot and dry.
But riding through that area on a motorcycle?
It was so cold that it almost took our breath away!
Then came the final 100 kilometres.
We could finally see the summit of Mount Everest.
The very first time I saw Everest, I felt like I was about to cry.
Throughout the journey, my nose and eyes had been running constantly because of the freezing cold, so I honestly couldn't tell whether those tears were actually tears of joy and emotion.

But there was definitely something special happening inside me.
It felt incredible.
One thought kept repeating itself in my head:
"WE MADE IT! WE'RE FINALLY HERE! I ACTUALLY DID IT!!!"
The happiness and excitement were overwhelming. It felt like a massive surge of dopamine, the neurotransmitter associated with reward and motivation, and I simply couldn't stop smiling.
And then, we finally arrived at Everest Base Camp.
It took us 11 days of riding all the way from Thailand to get here.
A once-in-a-lifetime journey. An experience I will never forget.
Stay tuned. The videos are coming soon...

We're making this journey on #Zontes368G, travelling all the way from Thailand as part of #RoadToEverest.
Riding gear throughout the journey: #AlpinestarsThailand
Tyres: #BridgestoneMotoThailand
Air filter used throughout the journey: #SprintFilter
Communication system: #Cardo
Rear suspension: #ProfenderThailand
Navigation screen: #HFK
Helmet: #Nolan
#BuiltForBeyond