รีวิวแข่ง HYROX ครั้งแรก

รีวิวแข่ง HYROX ครั้งแรก จากที่ตั้งใจมาทำเวลา สุดท้ายกลายเป็นแวะนวดแทบทุกรัน

ก่อนแข่ง HYROX ครั้งแรก ผมค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองน่าจะไหว พื้นฐานผมเป็นคนเข้ายิมมาตลอดหลายปี และก็วิ่งเป็นประจำอยู่แล้ว ก่อนแข่งมีโอกาสไปลองคลาส HYROX จริงๆ แค่ 2 ครั้ง พอลองทำแต่ละสถานีก็รู้สึกว่า “น้ำหนักไม่ได้เยอะเท่าไหร่นี่หว่า”ก็เลยคิดว่าสบาย…
ช่วงก่อนแข่งผมเลยเทเวลาไปกับการซ้อมวิ่ง รวมถึง SKI และ ROW เป็นหลัก เพราะยิมที่ผมเล่นประจำมีสองเครื่องนี้อยู่แล้ว และคิดว่าส่วนสถานีอื่นๆ ด้วยพื้นฐานที่เล่นเวตมานาน น่าจะเอาตัวรอดได้ ซึ่งคิดผิด


สิ่งที่ได้เรียนรู้จากสนามจริงคือ
“น้ำหนักที่ยกไหว” กับ “น้ำหนักที่ต้องทำตอนร่างกายล้าจากการแข่งขัน” มันคนละเรื่องกันเลย ตอนอยู่ในยิม เราเล่นเวตเป็นเซ็ต พัก แล้วค่อยเล่นต่อ แต่ HYROX คือการเอากล้ามเนื้อหลายส่วนมาใช้งานต่อเนื่อง แล้วคั่นด้วยการวิ่ง ก่อนจะกลับไปใช้กล้ามเนื้ออีกชุดหนึ่งซ้ำๆ
น้ำหนักที่ตอนร่างกายสดๆ รู้สึกว่าไม่ได้หนักอะไร พอผ่านการวิ่งและสถานีก่อนหน้ามาหลายรอบ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปหมด และปัญหาใหญ่ของผมในวันนั้นคือ “ตะคริว”

ส่วนตัวผมคิดว่าสาเหตุหลักน่าจะมาจากความล้าของกล้ามเนื้อและกล้ามเนื้อบางส่วนไม่ได้ถูกฝึกให้รับงานในรูปแบบนี้มากพอ มากกว่าจะเป็นเรื่องเกลือแร่เพียงอย่างเดียว เพราะตั้งแต่เช้าผมเตรียมเรื่องน้ำและเกลือแร่ค่อนข้างเยอะ ระหว่างแข่งก็เลือกดื่มเกลือแร่ตลอด แต่พอตะคริวมาเท่านั้นแหละ…
แผนทุกอย่างที่คิดไว้ก่อนแข่ง พังหมด จากเดิมที่ตั้งใจว่าจะวิ่ง Pace เท่าไหร่ สถานีนี้ต้องจบกี่นาที
ตรงไหนควรเร่ง ตรงไหนควรผ่อน กลายเป็นว่าเริ่มนับรอบวิ่งผิด สมาธิไม่ได้อยู่กับการแข่งขันแล้ว แทนที่จะคอยมองหาทางเข้าสถานี…ผมเริ่มมองหา Medical
แล้วก็กลายเป็นแวะให้นวดแทบทุกรัน และเกือบทุกสถานี เพื่อให้ขากลับมาพอทำต่อได้ จากการแข่งขันที่ก่อนเริ่มรู้สึกทั้งสนุกและตื่นเต้น ค่อยๆ เปลี่ยนกลายเป็นหนังชีวิต

แต่สิ่งที่ชอบมากคือ HYROX ทำให้รู้เลยว่า “ความฟิต” มัน Specific มาก วิ่งเก่ง ไม่ได้แปลว่าจะ HYROX เก่ง
เล่นเวตมานาน ไม่ได้แปลว่าจะ HYROX เก่ง
ยกน้ำหนักของแต่ละสถานีได้ ไม่ได้แปลว่าเราจะทำมันได้เหมือนเดิม
หลังจากผ่านการวิ่งและความล้าสะสมมาแล้วหลายรอบ

ถ้าถามว่าครั้งแรกพลาดตรงไหน?
สำหรับผมคือ ประเมินความสำคัญของการซ้อมสถานีต่ำเกินไป และคิดว่าพื้นฐานจากการเล่นเวตกับการวิ่งสามารถเอามาทดแทนการซ้อม HYROX โดยตรงได้
ถ้าย้อนกลับไปได้ สิ่งที่ผมจะเพิ่มไม่ใช่แค่การวิ่งให้เร็วขึ้น หรือ SKI / ROW ให้แรงขึ้น
แต่คือการฝึก Sled Push, Sled Pull, Burpee Broad Jump, Farmers Carry, Sandbag Lunges และ Wall Ball ให้ร่างกายคุ้นเคย รวมถึงฝึกทำสถานีพวกนี้ ตอนที่ร่างกายเริ่มล้าแล้ว ให้มากกว่านี้ เพราะการลากตะคริว และลุ้นทุกการขยับว่าตะคริวจะมาเพิ่มตอนไหน ดันทุลังจนแข่งจบ มันเครียดกว่า เหนื่อยหลายเท่า

เพราะสุดท้ายสิ่งที่สนามสอนผมคือ
“ทำได้” กับ “ทำได้ตอนเหนื่อย” มันคนละเรื่องกัน
ครั้งแรกถือว่าจ่ายค่าเรียนไปเรียบร้อยครับ ได้เรียนรู้ว่ากล้ามเนื้อขา มีกี่ส่วนบ้าง เพราะตะคริวเป็นครบเกือบทุกมัด ค่อยๆมา สลับกันมา
ไว้ครั้งหน้า…ค่อยกลับมาแก้มือ

---------------------------------

My First HYROX Race: I Came to Chase a Time, but Ended Up Getting a Massage Almost Every Run
Before my first HYROX race, I was fairly confident I could handle it. I had been going to the gym for years and ran regularly. I had also tried actual HYROX classes just twice before race day. After trying a few stations, I thought, “The weights aren’t that heavy.” So, I figured I would be fine. Turns out, I was wrong.

In the lead-up to the race, I focused mainly on running, SkiErg, and rowing, since my regular gym had both machines. With years of weight training behind me, I assumed I could manage the other stations without too much trouble.

That turned out to be a mistake.

The biggest lesson I learned on race day was this:

“Being able to lift a weight” and “being able to lift it when your body is exhausted” are two completely different things.

In the gym, we lift in sets, rest, and then continue. HYROX is different. You put multiple muscle groups to work continuously, break things up with running, and then challenge another set of muscles before repeating the cycle.

A weight that feels manageable when you are fresh can feel completely different after several runs and stations.

And my biggest problem that day? Muscle cramps.

Personally, I suspect muscle fatigue and insufficient preparation for this type of sustained effort played a bigger role than electrolytes alone. I had prepared plenty of water and electrolytes from early morning and kept drinking electrolyte drinks throughout the race.

But once the cramps kicked in, every plan went out the window.

My target running pace, the time I wanted to finish each station in, and knowing when to push or ease off—all gone.

I started losing count of my running laps, and my focus was no longer on the race. Instead of looking for the entrance to the next station, I was looking for medical staff.

I ended up stopping for a massage almost every run and at nearly every station, just to get my legs working well enough to keep going.

What had started as an exciting and enjoyable challenge gradually turned into a full-blown survival drama.

One thing I really appreciated about HYROX, though, was how clearly it showed me that fitness is highly specific.

Being a good runner doesn't automatically make you good at HYROX.

Years of weight training don't automatically make you good at HYROX.

And being able to handle the prescribed weight at each station doesn't mean you can perform the same way after several runs and rounds of accumulated fatigue.

So, where did I go wrong the first time?

For me, I underestimated the importance of training the actual stations. I assumed my running and weightlifting background could make up for a lack of HYROX-specific training.

If I could go back, I wouldn't just focus on running faster or pushing harder on the SkiErg and rower. I'd spend much more time practicing the Sled Push, Sled Pull, Burpee Broad Jumps, Farmer's Carry, Sandbag Lunges, and Wall Balls.

More importantly, I'd practice these movements when already fatigued, so my body could get used to performing them under race conditions.

Because honestly, dragging cramping legs across the course while wondering which muscle would cramp next was several times more stressful than the physical effort itself. I just kept pushing through until I finally crossed the finish line.

In the end, the race taught me one simple but important lesson:

“Being able to do it” and “being able to do it when you're exhausted” are two completely different things.

My first race was a lesson I had to pay for, and I certainly got my money's worth. I even discovered just how many muscles there are in my legs, as cramps took turns hitting almost every muscle group.

Well, at least I know what I need to work on now.

Until next time… I'll be back for redemption.

#HYROX #HYROXBangkok #HYROXThailand